एकदा एक प्रियकर.....

एकदा एक प्रियकर आपल्या प्रेयेसी कडे गेला दार ठोकून म्हणाला प्रिये दार उघड.
त्यावर प्रेयसी म्हणाली कोण आहे?
प्रियकर म्हणाला: मी आहे
प्रेयेसी म्हणाली : अजून तू प्रेमासाठी तयार नाहीस पुढच्या वेळेला ये.......
पुढच्या वेळेला तो गेला दार ठोकून पुन्हा म्हणाला प्रिये दार उघड
त्यावर प्रेयसी म्हणाली कोण आहे?
प्रियकर म्हणाला: मी आहे
प्रेयेसी म्हणाली : अजून तू प्रेमासाठी तयार नाहीस पुढच्या वेळेला ये.......
पुढच्या वेळेला पुन्हा तो गेला दार ठोकून म्हणाला प्रिये आता तरी दार उघड
ती पुन्हा म्हणाली: कोण आहे?
प्रियकर म्हणाला: मी आहे
ती पुन्हा म्हणाली:सांगितल ना तू प्रेमासाठी अजून तयार नाहीस पुढच्या वेळेला ये.....जा.......
तो गेला वेडा पिसा झाला घायाळ झाला........
पुन्हा तिच्या दाराशी आला आणि दार ठोकून म्हणाला;प्रिये दार उघड
ती पुन्हा म्हणाली: कोण आहे?
प्रियकर म्हणाला: आता मी उरलेलोच नाही आता फक्त तू आहेस फक्त तूच तू...........!

सारांश एवढाच कि प्रेमात आणि भक्तीत तसं काहीच अंतर नाही मी पणा विसरून केल जात ते प्रेम....
लीन
होऊन केल जात ते प्रेम अस्तित्व भिजून टाकत ते प्रेम.......! माझ हि
अस्तित्व या प्रेमातच बुडालय आणि तरी सुद्धा या प्रेमानेच मला
सावरलंय..............!