अंगणातली रातराणी 

चिंब दहिवरात न्हाली

अन् डोळ्यांत साखळलेल्या रक्ताला 

आज पहिल्यांदाच जराशी ओल आली

वाटलं, तू नाहीस, 

तर तुझा आभास तरी ओंजळीत घ्यावा

आज अंमळ जास्तच 

हा सुवास रेंगाळावा 

झुपका तोडून ओंजळीत घेतला

आणि एक शहारा उठला

तुझ्या केसांचा स्पर्श 

परत एकदा स्मरला..

रातराणी ओंजळीत होती

पण गंध हरवला होता

कागदाच्या फुलांसारखा

एक झुपका समोर होता..

मीही बहुतेक ह्या फुलांसारखाच झालोय

तुझ्यापासून विलग होऊन गंधाला मुकलोय

 

हिरमुसलेली फुलं मला

पाहात होती टक लावून  

मोठ्या मनाने त्यांनी माफ केलं

उधारीचं हसू आणून.....

 

....रसप....

हात सुटल्याचं दु:ख
हात तुटण्याच्या वेदनेपेक्षा कमी नाही

मला असंच थोटं बनून जगायचंय..
मरायचा अधिकारच नाही
कारण दुस-या हातात काही हात आहेत..
तुझ्यासारखं, सोडू शकत नाही

त्यांना पर्वा आहे माझी
काळजी आहे
त्यांनी पाहीलेलं स्वप्न
मीच स्वत: आहे
मला ठेच लागली
तर त्यांच्या डोळ्यात पाणी येतं
कसं दावू त्यांना
हात 'तुटल्या'चं दु:ख?

शब्द न् शब्द बोलायचा
तोलून, मोजून, मापून..
मुकाट आसवांना प्यायचं
उधारीचं हसू आणून….


....रसप....

अधाशी भुंग्यासारखं
सतत हुंगत राहा
म्हणजे तुम्हाला सुख मिळेल
हाच एक उपाय आहे आयुष्यात सुखी होण्याचा

सुख तुमच्याकडे येत नाही..
हुडकून काढावं लागतं
आणि दु:ख..?
कधीच चुकत नाही
बरोब्बर घाला घालतं….

पण तरीही…
आपण आपला शोध सुरूच ठेवायचा
अविरत हुंगत राहायचं..

आणि जे काही थोडंफार मधाळ मिळेल
त्याच्या क्षणैक माधुर्यात
आनंद मानायचा..
.
.
उधारीचं हसू आणून....



....रसप....

हातावरच्या रेषांना काही अदृश्य वळणं असतात
किंवा ती फक्त मायक्रोस्कोपनेच दिसतात
कारण कसं शक्य आहे..
आयुष्य इतकं सरळसोट किंवा एकवळणी असणं?
वर्षानुवर्षांची कहाणी काही इंचांत लिहिणं..?

- विचार करायला लावणारा विचार.

रोजच ढोसतो rum जसं मी
as if there is no tomorrow
धुरांडे सिगरेटचे सुरूच आसते
but she never raises eyebrow
तरी चमचमीत चकना पुरवते
..........उधारीतं हसु आणून

येतो कधी कधी हाले डूले घरी मी
attending wet party with friends
पाहिजे तेव्ह्डी पित जा घरीच मग
no chance of sneering by neighbors
प्रेमाने मलाच समजून सांगते
..........उधारीतं हसु आणून

कधी कधी मलाही कळतात वेदना तिच्या
but I go back to same old "routine "
प्यायच खुप बेधुन्ध अन ऐश करायचं
for bad habits there is no medicine
तडजोड करते संसार अन मुलं बघून
उधारीतं हसु आणून , उधारीतं हसु आणून ......


............oceanheal

हातावरच्या रेषांना काही अदृश्य वळणं असतात
किंवा ती फक्त मायक्रोस्कोपनेच दिसतात
कारण कसं शक्य आहे..
आयुष्य इतकं सरळसोट किंवा एकवळणी असणं?
वर्षानुवर्षांची कहाणी काही इंचांत लिहिणं..?
.
.
- असं मला पूर्वी वाटायचं
की सगळं खोटं असतं
पण आता पटतंय
एखादंच वळण असतं
तेव्हाच सावरायचं असतं
आणि जपून चालायचं असतं
तिथे तोल गेला की..
गडगडत खाली यावं लागतं
मग फक्त झाल्या जखमांना
भरून निघेपर्यंत सहन करायचं..
उधारीचं हसू आणून..

....रसप....

तू ओरबाडलं नाहीस..
तरी ओरखडा उठला
मी अश्रू ढाळले नाहीत
पण हुंदका फुटला

काट्या-काट्यामध्ये फरक आहे
गुलाब आणि बाभळीचा
दु:खा-दु:खामध्ये फरक आहे
आवडीचा-नावडीचा

माझं दु:ख मी जपतो
प्रेम केलंय म्हणून
प्रेमाच्याच बदल्यात मिळालंय…
“अमूल्य ठेव” म्हणून!

आपणच आपले खरे सोबती
मला चुकलंय कळून
हीच जाणीव लपवत असतो…
उधारीचं हसू आणून


....रसप....

मग इच्छा नसतानाही
मुखवटा चढवावा लागतो
झापडं बांधावी लागतात
आणि जन्म घेतो
एक बेमुर्वतखोर स्वभाव
काही केल्या ऐकणार नाही..
ऐकायचंच नाही..!
कुणाचंही.. अगदी स्वत:चंही!
अडूनच बसायचं उदासीन बनण्यासाठी!
काही आवडलं तर हसायचं नाही..
काही नावडलं तर चिडायचं नाही..
कुणी बोलावलं तर ऐकायचं नाही..
कुणी हटकलं तर बधायचंही नाही

कृत्रिम चाल..
त्रोटक संवाद..
शून्य नजर..
आणि खरा चेहरा..?
तो लपवायचा..
उधारीचं हसू आणून….


....रसप....

उधारीचं हसू आणून...

विसरण्याचा प्रयत्न मी किती वेळा केला
तो हिशोब विसरलो..
पण तुला नाही विसरू शकलो
रडण्याचा प्रयत्नही मी किती वेळा केला
वाटलं रडून शांत होईन..
पण रडूच नाही शकलो
मी पुरुष आहे ना..
डोळ्यातल्या विहिरी आटलेल्या असतात
मी मोठा झालोय ना..
आता भावनांना प्रौढत्वाच्या सीमा असतात
कुणास ठाऊक कुणी आखल्या..?
आणि का आखल्या..??
पण कैद होतात माझ्यासारखे..
बोलताही येत नाही..
रडताही येत नाही..
बस.. कुढत बसायचं...
आतल्या आत,
कुणाला ऐकू न येऊ देता
रडत राहायचं
डोळे न भिजवता..
आणि सारं काही विसरण्याचा
केविलवाणा प्रयत्न करायचा
उधारीचं हसू आणून...


....रसप....

एड्स

अनमोल आहे जीवन त्याची नका करू बरबादी
क्षणिक सुखा साठी बाजारी स्त्रीयांच्या लागु नका नादी
भावनेच्या भारात नकलत होऊंन जाईल चुक
मग आयुष्य भर हरउन बसावी लागेल
तहान आणि भूक
संपून जातील अंगातील पेशी नाही उरणार शक्ति
कोणीच नसेल मदतीला ना उपयोगी पडेल भक्ति
रहाव एकरूप आपल्या जोड़ीदाराशि
नका फसउ तिला
हाच तर गोड मंत्र साधू संतांनी
आपणास दिला
सुन्दरशा या जीवनाला अस मातीमोल करू नका
गोड आपल्या जीवनाला अस अर्ध्यावर सोडू नका
तुम्ही जाल मरून पाठच्या लोकांनी काय करायच
" आई , बाबा कधी येणार ग " याच उत्तर त्या निरागस बालकांना कोणी दयायच
तुमच्या पाठी माघे त्यांचे खुप होतील हाल
कोण घालेल त्यांच्या अंगावर मायेची ती शाल
आयुष्य भर शोधत फिरतील आई आणि बाप
कोण फिरवेल पाठीवरून मायेची ती थाप
एक रूप रहा जोड़ीदाराशी एवढच पथ्य पाला
तरच एड्स सारख्या महाभयंकर रोगाला बसु शकेल आला
शब्द :- विनोद आप्पासाहेब शिंदे

कशी आज तू गे उभी पाठमोरी
जशी देवतेची असे सावली
तुझी आज आली छबी या महाली
जशी ती मनाच्या वसे राउळी

तुझा भास होतो जसा भोवताली
तसे श्वास माझे उरी दाटती
जशी रात येई छुप्या पावलांनी
तशी आर्त होते तुझी याद ही

जशी रोहिणी गे नभाच्या किनारी
तशी आज शोभा असे अंगणी
खुळा तोच भुंगा अश्या शामपारी
असावीस तू मोगर्‍याची कळी

तुझी पैंजणे वाजली आज दारी
तशी काळजाची थबकली गती
कसे काय जाणू कसे काय बोलू
असावे तुझे गूज लपले मनी

बेहेरे मकरंद

आज काल मी असते कोठे मलाच मी शोधीते
गाली माझ्या भार्गववेळी खळीच का उमलते

श्वास हरवतो श्वास गवसतो, हीच क्षणाची स्थीती
ह्रदयाची ही कशी वदावी, चुकचुकणारी गती
संध्येपासून रामपारी अभास त्याचा छळे

तना मनातच तोच भिनला श्याम सावळा सखा
अवती भवती चराचरी या पुरून उरला जसा
काय म्हणावे स्पर्शाला त्या, ओस जाळतो कसे

आकाशगंगा नभी वाहते, जशी दुधाची नदी
बरस बरसते अशी रात्रभर भर भरून दुथडी
वाहुन जाते सवे मी त्याच्या विश्वाच्या पलिकडे

बेहेरे मकरंद

वाट काळ्या कुंतलाची वाटते ती पाहताना
पावले धुंदीत वेडी भासली गे चालताना

पावसाने कहर केला अंगणातच झेलताना
सावरावे ते कशाला ओढणीने वाळताना

आरशातच मी बघावे अनवधाने येत जाता
बोलतो तो गूज वेडे काय घडते नाहताना

कवडशातच चांदव्याच्या बिल्वरे का वाजली ती
लाजली तू काय सांगू मोगरा मी माळताना

घास तुजला भरवताना मीच हाती तांबुलाचा
कात तो पडला फिका गे ओठओठी दाबताना

बेहेरे मकरंद

बिलगून चांदण्याला ही रात जागलेली
राधा निळ्याचसाठी होती तशीच वेडी

हातात हात होता, पाशात ते शहारे
ओठात ओठ होते, सवतीस स्थान नव्हते
पुर्वेस तारका ती स्वप्नात दंगलेली

मंदावले जरासे होतेच गार वारे
कानात गुंजलेले त्याचेच नाम सारे
त्याच्या सुरात शोधे कान्हास भावलेली

होती जशीच राधा होती तशीच मीरा
असतो कधी तरी तो तुलसीस लाभलेला
गवसेल आज गोपी वाटेत बैसलेली

बेहेरे मकरंद

आली पहाट आली

आली पहाट आली
वेड्या नशेत आली
श्वासात श्वास त्याचा
रुतवून आज आली- ध्रु

नाते युगायुगांचे
आले कळून तेव्हा
जेव्हा निशा हरवली
क्षितिजावरी धुक्याशी
नेत्रात स्वप्न पाही
तुलसी कृष्ण सख्याची- १

गाणे मना मनाचे
गावे कशास आता
विरला न तो उसासा
काही बकुळ फुलांशी
रोखू मनास माझ्या
की देह सावरू मी- २

हरवू नये कधी ही
हा सूर जीवनाचा
राधा सखाच व्हावा
हा सावळाच माझा
राहील साथ आता
माझ्या भव्य कपाली-३

बेहेरे मकरंद

रोज रोज मी तुलाच आसवात ढाळतो
पापण्यांत चांद तो असाच रोज नाहतो

का उगा तुझीच प्यास
लागते क्षणा क्षणास
सांगतो पुन्हा मनास
यायची कधी न ती उगीच वाट पाहतो

सावलीस आपुल्याचं
घेउनी असा कवेत
एकटाच गात गात
या फुलात चांदण्यात का उगा शहारतो

लोक बोलती मलाच
वेड हे "तुझेच" खास
आस पास हा अभास
शोधतो वृथा तुलाच रात्र रात्र जागतो

बेहेरे मकरंद

सख्या मला सवे तुझ्या कवेत रे फिरायचे
नभात शुक्रचांदणे अजून ही दिसायचे

कशास लाज लाजसी घडी घडीस साजणा
मनात काय माझिया, कळेल का प्रिया तुला
मिठीतले शहार हे धुक्यात रे जपायचे

अजून "श्यामसावळ्या" कुशीत गुंतलास ना
बटेत सोनकेवडा अजून माळलास ना
नको व्रुथा करु उशीर मावळेल चांद रे

तुझ्याच आज अंगणी हरीप्रिया खुणावते
भरून टाक भांग ही हळूच कुंकवात रे
उठेल आसमंत हा जपून कोर श्वास रे

बेहेरे मकरंद

शेजेवरी तुझ्या गे......

शेजेवरी तुझ्या गे सुचावी ही गजल
तू बरस ना अशी की हरावी ही गजल

श्रुंगार तू असा का करावा साजणे
पाहून दर्पणी तुज रुसावी ही गजल

देशील ना प्रिये तू मला माती जिथे
घे काळजी तिथेही उरावी ही गजल

बोलू किती कसे मी, करावे वर्णना
वाटे मलाच माझे रचावी ही गजल

झाले पुरे,सख्या रे जसे तू बोलली
ठरले मनात ओली जपावी ही गजल

बेहेरे मकरंद

हीच का ती झिंगलेली रात आहे
थांब चंद्रा पेंगलेली जाग आहे

आज तो वणवा असा का पेटलेला
ही युगांची धुमसती गे आग आहे

काल तू नटली अशी की मैफिलीला
लोक देती दाद ती "क्या बात आहे"

रोज येती राजनेते भेटण्याला
ही भिकार्‍यांचीच आली साथ आहे

मी सखी अन् तू सखा तो आसमानी
या जीवाची त्या शीवाला साद आहे

त्या नभीच्या चांदण्याचे सुख घेऊ
पांघराया सागराची लाट आहे

मी कधी ना जाळलेला दर्भ साधा
आज गवतानेच केली राख आहे

वेळ वेळी वळवळे तो षंढ काटा
हीच वांझोट्या कलीची प्यास आहे

बेहेरे मकरंद

गुन्हे आज दोघे करूया जरासे
विणू श्वास दोघे मरूया जरासे

कशी सांज गेली कशी रात गेली
पहाटे दवाशी उरूया जरासे

धुक्याचाच शेला, सवे शुक्र तारा
नभाच्या किनारी फिरूया जरासे

तुझा प्रश्न आहे तसा प्रश्न माझा
जबाबास खोट्या फसूया जरासे

हवा ही कशी शेवटी भ्रष्ट झाली
सहारा न दूजा जगूया जरासे

बेहेरे मकरंद

धुक्याची मनी पावले वाजली
सजे साजणाची उरी सावली
निशेच्या महाली उषेचा उखाणा
तशी सावळ्याची बजे बासुरी

बेहेरे मकरंद

रूप तेही खास होते हास्य गाली गूढ होते
चालताना तोल गेला चालणे कमनीय होते

नयन ते करती इशारे होश तो नव्हता तीला ही
देत होती अन् बुलावे जीव घेणे भाव होते

मोकळ्या केसात काळ्या, गुंतलेली वाट होती
नेसलेले वस्त्र ते ही पारदर्शी सर्द होते

माळलेली ती फुले ही लाजली अन् झिंगली ही
ओठ ते नाजूक आणिक गाल लाली लाल होते

काय ललना ती असावी हे तिला माहीत नव्हते
लोक आले शोधुनी की या परीचे गाव कोठे

बेहेरे मकरंद

तुझ्या वागण्यानेच रातीस छळले मला ते
वियोगा तुझ्या साहले मीच सलले मला ते

किती दोष द्यावे जगाला कसे वागण्याचे
मनाचे तसे रूप खोड्याळ दिसले मला ते

मला वाटले मीच मेलो जसे रक्त आले
तुझे का दिसावे उरी श्वास रुतले मला ते

तुझी गे कुडी श्वास ते घेत होती जरासे
किती जिद्द होती तुझी आज कळले मला ते

जगाचीच आहे मक्या वाकडी वाट वेडी
तसा एक साधा असा मीच वळले मला ते

बेहेरे मकरंद

मला वाटले रे छळावे जरासे
कसे श्वास तुटती कळावे जरासे

जसे नाव तू घेतले रे मुक्याने
मुक्यानेच नाते जुळावे जरासे

तुला आज माझी कथा सांगते मी
जरा मी जरा तू रुळावे जरासे

जरी वाकडी वाट ही यौवनाची
तरी त्याच वाटे वळावे जरासे

सख्या माळशी देह आताच राया
जरा थांब "मित्रा" ढळावे जरासे

बेहेरे मकरंद

दवाची फुले अन् सडा चांदण्याचा
कसा स्पर्श सांगू बिलोरी धुक्याचा
सुगंधा जपावे कसे रात राणी
मनी काय आहे कळू दे सख्याच्या

बेहेरे मकरंद

मनात माझ्या सवाल कुठले तुला कळावे
खळीस कुठले गुपित सुटले, मला कळावे

जसे शशी अन् नभी भेटती निशाच राणी
तुझा उसासा रुतुन जाता, कुणा कळावे?

कुणा न कळली तुझी मिळाली असंख्य पत्रे
तुझीच "छाया" मलाच दिसता, उगा कळावे?

तयार झाली अताच माझी चिता जळाया
विलीन झालो कधीच तिजला, जरा कळावे

कसा असावा "मरंद" वेडा खुळा दिवाणा
उशीर माझा "जराच" होता, फुला कळावे

बेहेरे मकरंद

सोडलेला जीव सांगा कोण जाणे काय होतो
पेटलेल्या या शवाचा का वृथा तो दाह होतो
सुटुन जातो तोच साला जो करी कृत्ये पिशाची
भोगण्यासी ह्याच षंढा अन् फुकाचा त्रास होतो

बेहेरे मकरंद

का उगा मी का वृथा मी क्षालनाची शर्थ केली
राजनीतीची पुजा मी अंधभक्ति व्यर्थ केली

मार्ग माझ्या दैवतांचे बदललेले का न कळले
मीच त्यांचे पाय धुण्या ही जवानी खर्च केली

ना कधी हव्यास केला कोणत्याही मी पदांचा
त्या प्रलोभी मर्कटांची सुश्रुशा बिनशर्त केली

होत गेला खेळ माझा, बाहुले बनलो कसा मी
नीच लोकांचीच सेवा मानली उस्फुर्त केली

ना कुठे दिसलास तू ना भेटलासी शेवटाला
ही पुराणे वेद स्तोत्रे मी वृथा गुरुतुल्य केली

बेहेरे मकरंद

तुझ्या रे स्मशानी जगावे कसे
तुझ्या मृत्युभुमी मरावे कसे

उभा तू समोरी जसा आरसा
प्रिया सांग ना मी सजावे कसे

असे चोरशी श्वास का साजणे
मला मीच माझे जपावे कसे 

मला जिंकवायास तू खेळशी
तुझे डाव खोटे हरावे कसे

फुलांच्या बगीचास तू सोडले
स्वत:शी "मरंदा" उरावे कसे

बेहेरे मकरंद

तोच होता आज संगे भावलेला यार माझा
कोण मी उरलो विचारे हरवलेला यार माझा

विखुरलेल्या चांदण्यावर ओस पडले यामिनीचे
ना कळे अर्ध्यावरी का झोपलेला यार माझा

मीच केले लाख होते वार वर्मी पाशवी हो
अन् जनांचा दगड ही तो सोसलेला यार माझा

काल केल्या कान गोष्टी का सख्यानों बावळ्याच्या
नाव घेतानाच दिसला मातलेला यार माझा

आज मी करते वृथा तो शोक माझ्या बोलण्याचा
का तिच्या विळख्यात होता, गमवलेला यार माझा

बेहेरे मकरंद

कसे काय जगतो कसे काय मरतो
कुणी ही कुणाचा कधी कोण नसतो
नसे वेळ थोडा रुकाया जगाला
भवापार नेण्या भुकेलाच जो तो

बेहेरे मकरंद

मकरंद तो दिवाणा

डोळ्यात वाच माझ्या हे गीत भावनांचे
आता हवे कशाला खोटे वृथा बहाणे

कोन्यात बावरूनी पदरास वेढताना
लाजून गेली रंभा तुझिया अशा अदेने

ओठात दात रुतला, नयनात साद आहे
ये ना कवेत माझ्या कळु दे तुझे उसासे

उरला सवाल का तो तुझिया मनात राणी
जपल्या खुणेस आता, वदले तुझ्या बटेने

हळुवार मोगर्‍याची फुलली फुले कशाला
मकरंद तो दिवाणा झुलतो कसा नशेने.....

बेहेरे मकरंद

आता करू कशाला पर्वा तिच्या मनाची
निर्धास्त मी मला तू, सोडून जा कुठे ही
येउन ती स्वत:ने गेली गुन्हा करूनी
श्रुंगार तो तियेचा ऐका तुम्ही समोरी

बेहेरे मकरंद

सकाळी

कळी मोगर्‍याची उमलली सकाळी
उशीरा जराशी, बहरली सकाळी

दवाचा बिछाना सडा चांदण्याचा
कहर काय झाला, उसवली सकाळी

धुक्याच्या हवेचा शहारा निराळा
झुल्यावर नशेच्या बिलगली सकाळी

कशी काय सांगू कशी रात गेली
सखी शेवटाला बहकली सकाळी

जबाबास आता तिच्या काय तोलू
सवालास जपले निसटली सकाळी

बेहेरे मकरंद

नाही कधी कुणाला

चीतेवरी स्वत:च्या जोहार मांडले मी
नाही कधी कुणाला ओलीस ठेवले मी

काटेच रोज होते वाटेवरीच माझ्या
आता गुलाब का हो ते शेवटास माझ्या

नेते असेच काही वागावयास शिकले
त्यांच्या परे बरे ते हिजडे, छिनाल वेश्या

आहे तुझीच जादू झाली कली अताशा
मिथ्यास राजगादी, सत्यास येथ फाशी,

डोळ्यात माझिया तो होता तुझा बिछाना
आव्हान तू दिलेले गेला हरून राजा

बेहेरे मकरंद

आता कशास होती ते भास आरशाला
नाही कळावयाचे ते दु:ख पारध्याला
तुकडे करून गेला बेदर्द मोगरा तो
एकेक आसवांचा जखमी सवाल उरला

बेहेरे मकरंद

मी [हज़ल]

असा मी कसा मी तुम्हा सांगतो मी
रकान्यात बद्नाम ही गाजतो मी

जुगारात मटक्यात माझाच एक्का
तसे राजनीतीतही खेळतो मी

मला वर्ज दारू न बाई कधी ही
तरी साधु संतासवे राहतो मी

जगाचेच होवो किती काय वांदे
कराया भले आपले पाजतो मी

विरोध्यास केले मनानेच जवळी
वरातीत त्यांच्या "असा" नाचतो मी

गुन्हेगार आहे जसा आज मोठा
तुरुंगात जातो सजा भोगतो मी

किती ही असू देत काळेच धंदे
सफेदीस देहावरी घालतो मी

बेहेरे मकरंद

ना उगम उरला ना अंत उरला
मिटला अताशा तो अंश उरला
वारा तिथे तो धुंडाळताहे
जो आसवांनी गिळला कधीचा

बेहेरे मकरंद

ना जात मानतो मी ना पात मानतो मी
नाही कधीच वेडा तो धर्म मानतो मी
ना त्यागले कुणाला न शोषले कुणाला
गर्दीत श्वापदांच्या "तो देव" शोधतो मी

बेहेरे मकरंद

काय झाली ही अवस्था.....

आज तुमचे ध्यान कोठे काय झाली ही अवस्था
होत आहे दोनदा हा साजरा हो जन्म तुमचा

बांधवांच्या मृत्युसाठी का करावी त्याग पदवी
राष्ट्रगीताचीच होते आज का हो पायमल्ली

का दिला तो तिखट दणका इंग्रजांच्या हुकुमतीला
आज नावालाच असतो हार तुमच्या तसबीरीला

सागराला विनवणी ती देशमाते भेटण्याला
का उपेक्षा सोबतीला आज तुमच्या प्राक्तनाला

का लिहावी राज्यघटना, शोषितांसाठीच झटलां
आज ही या जात पाती राजपत्री का उराव्या

आज बापू मार्ग तुमचा राज नेते चघळती हो
बोलती त्याच्याच उलटी भ्रष्ट आहे करणी यांची

का उगा बलिदान केला तो अमोलिक जीव तुमचा
चाड नाही आज उरली देश सारा षंढ झाला

बेहेरे मकरंद

आज कट्टा ओस झाला

आज कट्टा ओस झाला
दोसतीचा जोक झाला

काय केला मी गुन्हा तो
या गळ्याला फास झाला

ये जरा शेजेत माझ्या
या कवेचा पाश झाला

हा तुम्ही यल्गार केला
"मी हजारे" घोष झाला

मी तुझ्या गे साथ होतो
गावकीचा रोष झाला

ही पिढी बरबाद झाली
का नशेचा शौक झाला

"खोपडी आता सटकली"
तरुण हा बेहोष झाला


बेहेरे मकरंद

आतातरी.......

जीवनाला दान थोडे मागायचे आतातरी
रे मना तुझिया कलाने वागायचे आतातरी

ही वजाबाकी नव्याने मोजायची का रे पुन्हा
हे नशीबा मी ठरवले भागायचे आतातरी

काय झाले काल ते हो उगळायचे नाही मला
या जगाला माफ केले, टाळायचे आता तरी

काय सांगू काय होती माझी परी अन् ती कथा
का तिचे मी नाव वेडे काढायचे आतातरी

भोगलेली आपबीती मकरंद मी बोलू कुणा
एकटे मी प्रेत माझे जाळायचे आतातरी

बेहेरे मकरंद

सनम.........

उगाच छेड काढुनी नको असा वळू सनम
मनास चेतवून रे नको असा छळू सनम

अशी कशी निशा सखी नभात तो नसे शशी
तुझ्याविनाच मी तसा झुरे हळू हळू सनम

गुलाब शेज बोचते क्षणा क्षणास टोचते
उरात आग लावुनी नको असा जळू सनम

शपथ दिली तुलाच आज बरस तू जरा जरा
मलाच प्रेम रोग आज लागला कळू सनम

पहाट जाहली पुन्हा, करून टाक रे गुन्हा
सुना सुनाच चांद तो लागला ढळू सनम

बेहेरे नेक्टर

मला सांगना मी तुझा कोण आहे
कसा बोलू गाऊ असा प्रश्न आहे
रंगात येऊन दे दाद रसिका
दवाच्या फुलांची तुला भेट आहे

बेहेरे नेक्टर

दिवस तुझेच हे फुला चुकायचे जरा जरा

दिवस तुझेच हे फुला चुकायचे जरा जरा
वयात या जपुन जपुन भुलायचे जराजरा

वसंत येतसे तसाच जातसे कसा कुठे
स्मरून त्यास एकदा खुलायचे जराजरा

भ्रमर दुष्ट करीत गान रोज रोज मधुर रे
ठरव कसे मनात या झुलायचे जराजरा

तुझाच जन्म जाहला समर्पणास चांगल्या
दगड असो खडक असो फुलायचे जराजरा

असेच जीवनी सदा नमन करी मुखात रे
उन्हात ताप सोसुनी सुकायचे जराजरा

बेहेरे मकरंद

प्यासलेल्या पाकळ्या या......

ठेव जपुनी जीव माझा आणलेल्या मोगर्‍याला
आजच्या वेड्या क्षणाला राखलेल्या मोगर्‍याला

रे सख्या लेवून आले साज कंकण कोर भाळी
घे जरा बाहूत तुझिया भाळलेल्या मोगर्‍याला

वाट झाली गंधवेडी हरवली ती साथ माझ्या
परतलो घेऊन सजणे माळलेल्या मोगर्‍याला

काय बोलू शब्द नुरले धुंद झाले कैफ चढला
स्पर्श रे झाला तुझा तो भारलेल्या मोगर्‍याला

प्यासलेल्या पाकळ्या या आज गे माझ्या उशाला
उंबरा घेईल का या मातलेल्या मोगर्‍याला

बेहेरे नेक्टर

आज आली....

आली तिच्या प्रियावर बरसून आज आली
घनघोर पावसाला भिजवून आज आली

गाली गुलाब दिसले नजरेत गुपित काही
सर्वस्व ते स्वत:चे हरवून आज आली

ओठात दात रुतले केसात हात होता
ओल्या खुळ्या क्षणाला फसवून आज आली

सोडून लाज लज्जा उसवून अंग आली
शेजेस आज कळले बहकून आज आली

केला बहोत गलका बेदर्द या जगाने
"मकरंद जान" माझी कळवून आज आली

बेहेरे नेक्टर

पाट सुकले, रक्त गेले आज वाया पुर्वजांचे
सोकलेले भ्रष्टनेते नासताती नाव तुमचे
मृत झाला देश सारा षंढ झाले लोक सारे
का तुम्ही हातात दिधले माकडांना राज्य सारे

बेहेरे नेक्टर

तू बोललीस काही मिसरा सुचून गेला
तू तान छेडली अन्, मतला सुचून गेला
शेरास काय बाकी, गजलेस पेश केले
मी प्राशले तुला गे श्रोता नशेत गेला

बेहेरे नेक्टर

तुझ्या पावसाळी सख्या मी बरसले

तुझ्या पावसाळी सख्या मी बरसले
तरी कोरडा तू उगा चिंब झाले

कशाला गरजला दिली साद खोटी
जुन्या मोसमाची तुझी शपथ झूठी
सवे चातकाच्या, किती मी असुसले

तुझ्या आज दारी सजावे किती मी
किती वेदना या तुळस ऐकते ती
असा ये तुफानी भिजव रे नशेने

नको येउ आता नको तोडु वचने
कशी मीच माझी ढगा स्वार होते
नभापार जाता तुझे काय माझे

बेहेरे मकरंद

पात डावी लवे, कौल माझ्या मना

पात डावी लवे, कौल माझ्या मना
सजण येणार ना, आज सजले पुन्हा

सुकला नयनातला आसवांचा झरा
वाट बघता तुझी दिवस जाई पुरा
वाळला, माळला गंध ना मोगरा
काय चुकले कुठे काय झाला गुन्हा

याद येता झुले, अंगणी तो झुला
स्वप्न रचली किती काय सांगू तुला
धीर गेला असा चैन नाही मला
सुचवी तो आरसा कोर लावी पुन्हा

प्रेम खाणाखुणा शिकवल्या तू मला
काळजा साजणा जपुन मी ठेवल्या
उधळते त्या प्रिया, तू कुठे हरवला
बरसते मी कशी परत ये तू पुन्हा

बेहेरे मकरंद

तुझेच रोज व्हायचे.......

तुझेच रोज व्हायचे प्रिया असे हळू हळू
नभात भेटती शशी निशा जसे हळू हळू

अता कुठे मला दिसे वसंत रोज पाहुणा
फुले फुलेच शोधती तुला कसे हळू हळू

तुला मिठीत घेउनी नभापल्याड जायचे
न भेटताच चांद तो प्रिया रुसे हळू हळू

गुलाबशेज नाहते कुशीत नाजुकेसवे
मुजोर तो मनी तिच्या सख्या वसे हळू हळू

हळद पावले तुझी घरात आज पाहिली
गजांत योग भासला तुझ्या ठसे हळू हळू

बेहेरे मकरंद

मीच का करू प्रीती.......

मीच का करू प्रीती, एकटा असा वेडा
टाकला अता का तू, घेतला वसा वेडा

ये करू नवे आता, प्रीतकायदे ते गे
पाहू दे जनांना या, आपला ठसा वेडा

सोडले नभाच्या त्या, तू मला किनारी गे
मेघ का रडे आता, तो ढसा ढसा वेडा

भासले कसे माझे, मरण काय बोलावे
मी मिठीत गेलो जेव्हा, तिच्या जसा वेडा

चाळलीस तू माझी, राख ती नव्याने का
आसवात वाहे मी गे, तुझ्या कसा वेडा

बेहेरे मकरंद

आता कशाला हे बहाणे.....

आता बहाणे हे कशाला, जवळ तू येना जरा
वेचून जा ना चांदण्याला माळ गे ताराफुला

का वाट बघतो चांद तो, ती रात येई याद का
दोघांस आहे ओढ अन् मिलनास आता देर का
ही शेज विरहा सोसते, तू साथ ती देशील ना

बोलावयाचे आज ना, सांगावयाचे आज ना
समजेल माझा जीव ही, ह्रद्यातली तव बात ना
ये तू जराशी साजणे तोडून सार्‍या बंधना

केसात काळ्या मी तुझ्या, फसलो कसा रुतलो कसा
ओठी गुलाबी ओठ माझा प्राशतो तव अमृता
दे ना विषाचा घोट ही मरतो सुखे बाहूत या


बेहेरे मकरंद

मीच माझे झोपडे ते वेड्या नशेने थाटले का?

मीच माझे झोपडे ते वेड्या नशेने थाटले का?
क्रुर निर्दय या जगाने वेड्या नशेने तोडले का?

आसवांचा गे सडा मी वाटेवरी तव पाडला हा
आज तू परतून आली पाणी कडांचे आटले का?

सोडुनी तू चालला का हातास राजा परत ये ना
त्या नभीचे मेघ माझ्या नयनात वेडे दाटले का?

देर थोडी जाहली गे भेटावयाला आज तुजला
थांब मृत्यो, बोललो मी, आता अवेळी गाठले का?

हे जगा माझ्याचसाठी थोडा जरासा थांबना रे
जन्म मृत्यू थांबले ना वेड्या भितीने ग्रासले का?

बेहेरे मकरंद

बघता तुझ्या रुपाला.....

तो:- बघता तुझ्या रुपाला आरसा तो भाळला
गगनात सांजतारा आज वेडा लाजला

ती:- अस तू बघू नको लोक ते, रे पाहती
बदनाम मीच झाले, प्रेमचाळा गाजला

तो:- नमकीन तू अशी की, मी असा नादावलो
दिल हा गुलाम झाला हरवलेला भासला

ती:- दिन रात जागते रे चांद तारे पाहते
तन मन तुझेच झाले, देह माझा माळला

तो:- जग हे सुनेच होते, जानही बेजान ही
क्षण क्षण तुझ्याचसाठी जीव माझा जाळला

बेहेरे मकरंद

आला भिजून आला....

आला भिजून आला बरसून आज गेला
ओल्या कवेत माझ्या हरवून आज गेला

विश्वास तो बसेना ठेवू कसा कळेना
मज भावतेस गे तू बरळून आज गेला

प्रीतीत वेड त्याच्या जडले कसे कळेना
राधेस शाम तीचा गवसून आज गेला

कित्येक गूज गोष्टी बोलून आज गेला
मतला, ग.जल व मिसरा सुचवून आज गेला

समजावयास मजला "मौनास" वेळ झाला
आला बसंत आला कळवून आज गेला

बेहेरे मकरंद

अजून का मी वाटेवरी तव रेंगाळतो

अजून का मी वाटेवरी तव रेंगाळतो
मनात माझ्या रूपास तुझिया धुंडाळतो

तुझ्या सुरांचा का भास होतो मजला असा?
कुठे कसाही वेळी अवेळी भंजाळतो

किती किती रडले एकटे ते आभाळ का
कवेत माझ्या तीचा शहारा गंधाळतो

मला अताशा वेडावतो का तो आरसा
कशास तीच्या त्या स्पर्शगंधा सांभाळतो?

मनात आशा तू भेटण्याची घोघावते
नभी कसा त्या वेळेस तारा खंकाळतो

बेहेरे मकरंद

फार झाले

आता जगाचे पुरे वार झाले
सोसावयाचे किती? फार झाले

मल्हार त्याचा असा बरसला की
धुंदीत त्याच्या फिदा "गार" झाले

आदर्श होती इथे रोज आता
मातेस नेते भुई भार झाले

आले किती अन् किती एक गेले
स्वार्थीच माझे कसे यार झाले?

आता न येणे न जाणे पुन्हा ही
नामासवे मी भवा पार झाले

बेहेरे मकरंद

चुकले कशी कळेना....

केली तुजवर प्रीती चुकले कशी कळेना
ओल्या अधीर वेळी हुकले कशी कळेना

सतवायचेच मजला होते जरा जरासे
अवचीत तोच हसला खुलले कशी कळेना

सरल्या निशेस आला भेटावयास वारा
बेभान त्या क्षणाला मुकले कशी कळेना

होते जपावयाचे श्वासात चांद तारे
अवसेस जवळ केले भुलले कशी कळेना

होते झुलावयाचे आणि फुलावयाचे
बहरात यौवनाच्या सुकले कशी कळेना

बेहेरे मकरंद

काय वानू मी तुम्हाला ......

काय वानू मी तुम्हाला त्या परीची ती अदा हो
कोण कुठली, कोण जाणे भासली मजला खुदा हो

रंग तीचे रूप तीचे पाहिले ना मी कधी ही
सोडलेल्या कुंतलावर मीच का झालो फिदा हो

त्या निळ्या नयनातुनी का बोलली वेडी अशी ती
त्या नभातुन अमृताचा बरसला मग तो सडा हो

पाहताना नाहताना ती बघे का दर्पणी त्या
तोच दर्पण मीच व्हावे वाटते मजला सदा हो

तीच आली बोलली ती मी तुझी रे मी तुझी रे
भेट दिधला जीव मजला, ओल झाल्या या कडा हो

बेहेरे मकरंद

चांदण्याची शेज होती....

चांदण्याची शेज होती आज माझ्या सोबतीला
चांद वेडा लुटत होता शेज माझ्या सोबतीला

ती खळी खुलली अशी की स्वर्ग तो दिसला मला रे
रूप होते? काय होता? "ताज" माझ्या सोबतीला

त्या नभाचे चांद तारे आज ते पडले फिके रे
त्या खुदाचे स्वप्न होते "राज' माझ्या सोबतीला

गोड मंजुळ त्या स्वरांनी गूज केले या मनीचे
धुंद वारा धुंद होती गाज माझ्या सोबतीला

सागराच्या साथ होती बहरलेली ती धरा ही
सागराची लाट होती "बाज" माझ्या सोबतीला

बेहेरे मकरंद

सांजवेळी रोज गातो.....

सांजवेळी रोज गातो मीच वेडा मारवा तो
का तुला का शोधतो गे प्रीतवेडा पारवा तो

तू दिलेल्या त्या फुलांचा बहर ना सरला अजूनी
ती मिठी अन् तो शहारा याद करतो गारवा तो

धुंद होते शब्द सारे धुंद होत्या दश दिशा ही
आजही होतो सुगंधी आठवांचा कारवा तो

ही फुले कोमेजली गे काय हे सांगावयाचे
मीच माझ्या आसवांनी भिजवला गे ताटवा तो

शेज आहे, रात आहे, रातराणी वाट पाहे
शोधतो त्याच्या प्रियेला मजसवे गे चांदवा तो

बेहेरे मकरंद

द्यावे कशास आता प्रेमास दाखले ते

द्यावे कशास आता प्रेमास दाखले ते
प्रेमात धुंद होणे प्रेमास प्राशणे ते
जखमा उरातल्या त्या विरुनी कधीच गेल्या
प्रेमात फक्त आता जगणे पुन्हा पुन्हा ते

बेहेरे मकरंद

जीवात जीव आहे

झेलून वार सारे सोशीक जीव आहे
आहे अजून माझा जीवात जीव आहे

नाही अजून गेला वेडे तुझा नशा गे
सोडून जा कितीही गेलाच जीव आहे

होतो तुझ्याच दारी व्यापार रोज खोटा
देवा तुझ्या पुजेला बाजारभाव आहे

लोटून द्या कितीही खाईत ह्याच देशा
घेण्या हिशेब केला, "त्यानेच" डाव आहे

जालीम या जगाला सोडून दे "मक्या" तू
कोन्यात तो मनाच्या घायाळ घाव आहे

बेहेरे मकरंद

डोळ्यात भावना या

डोळ्यात भावना या दिसती अशा पुन्हा का
रडणे कसे कळेना ठरतो असा गुन्हा का

क्रांती करावयाची ठरली अता नव्याने
घेण्या जना निघालो रस्ता रिता सुना का

मी बोलते कमी रे लोका नको सुगावा
नयनात जे उमलले कळणार ते तुला का

स्वातंत्र ते मिळाले, धुळ राख आज झाली
झाले शहीद नेते गेले वृथा सुळा का


नियती कशी जगाची तो भोग दोष कोणा
मनमौज तो करी अन् आरोप तो फुला का

देण्यास तूच होता घेण्यास मीच होते
आता मला कळेना सुनसान तो झुला का


झाले सख्या पुरे रे, करशी किती बहाणे
झाली पहाट झाली मकरंद तू खुळा का

बेहेरे मकरंद

जमले पुन्हा नव्याने

रडते पुन्हा पुन्हा रे रडले पुन्हा नव्याने
होणे न वेगळे ते ठरले पुन्हा नव्याने

चुकले सख्या प्रिया रे सोडून दे अबोला
देते तुला हवे ते हरले पुन्हा नव्याने

बेचैन या मनाला दे ना जरा दिलासा
आकाश ते ढगांनी भरले पुन्हा नव्याने

गेली सरुन गेली ती रात्र तारकांची
लाजून चांदणे हे सजले पुन्हा नव्याने

चोरून भेटल्याचे शेजेस गूज कळले
सोडून आज लज्जा धजले पुन्हा नव्याने

सजवून कोर भाळी आली समोर जेव्हा
गेला ऋतू न आला स्मरले पुन्हा नव्याने

सोडून तो दिला रे होता प्रयास त्याने
परतून तीच आली जमले पुन्हा नव्याने

बेहेरे मकरंद

आकाश तारकांनी.....

आकाश तारकांनी सजवून रात गेली
बंधात साजणाच्या भिजवून रात गेली

कळले मला कसे ना हळुवार ज्योत झाली
उडवून होश माझा बहकून रात गेली

आता नवीनव्याने जनलाज सोडली ती
सखया तुझ्या उशाला हरवून रात गेली

माझे गुपित तुजला कळले प्रिया कसे रे
मी बोलले न काही फसवून रात गेली

निजल्या जगास आता उठवायचे कशाला
नाही सरावयाचे ठरवून रात गेली

बेहेरे मकरंद

श्वासात श्वास माझा

श्वासात श्वास माझा फसला कधी कळेना
ह्र्दयात घाव त्याचा जपला कधी कळेना

वदला कधी न माझा मुखचंद्र येत जाता
अवचीत ओठ माझा हसला कधी कळेना

शेजेवरीच माझ्या रुसला सखा अवेळी
लाडीक राग त्याचा सरला कधी कळेना

झाली तना मनाची जवळीक,काय सांगू
हलकेच तो कुशीला वळला कधी कळेना

खेळात खेळ त्याचा खेळीत यार गेला
डावात आज माझ्या हरला कधी कळेना

बेहेरे मकरंद

बहर येतो मोगर्‍याला....

जीव असतानाच होतो टाकलेला वेगळा
जीव गेला देह माझा जाळलेला वेगळा

का तुझ्या मुखड्या वरी रे भाव दिसला वेगळा
ऐकता तो प्रश्न माझा राखलेला वेगळा

वार तू केलेस जखमा लाघवी ह्रदयावरी
जपुन आहे "हा" कलेजा माखलेला वेगळा

रोज करती "लाल" अपुली साधु नेते मंडळी
बापुजींचा मूक पुतळा वाकलेला वेगळा

बहर येतो मोगर्‍याला याद ती येता तुझी
अंगणातच एकटा तो वाळलेला वेगळा

बेहेरे मकरंद

मीच माझा

दावणीला श्वास वेडा लावणारा मीच माझा
जीवघेण्या मैतरीला जागणारा मीच माझा

जीवनाचे एकतानी गीत गाणे ध्येय माझे
वेगळ्या वाटेवरी ना चालणारा मीच माझा

पदर रे गेला ढळूनी, सहज का? मग, ठरवुनी तो
ऐनवेळी लाजलज्जा पाळणारा मीच माझा

संपलेले शब्द सारे संपल्या ह्या भावना ही
रोज चंचल या मनाला चाळणारा मीच माझा

घेतले बंदी करूनी कोश विणला भोवताली
कोसतो आता स्वत:ला जाळणारा मीच माझा

आज होता साथ तुझिया जान जिगरी दोस्त माझा
बहरलेले फुल हाती वाळणारा मीच माझा

आज मी पडलो सुखाने बंध ना अन् पाश ही ते
हार गजरा त्या फुलांना घालणारा मीच माझा

बेहेरे मकरंद

हाती कळ्याच माझ्या...

हाती कळ्याच माझ्या सजवून साथ गेली
फुलवून त्या कळ्यांना उमलून रात गेली

आता कशास होती संवाद गूज गोष्टी
करुनी मुक्या मुक्याने सहजात बात गेली

होते नभात तेव्हा अगणित लाख तारे
दावून ती दिशाही कोन्यात वात गेली

झाली युगा युगांची शेजेत भेट जेव्हा
लाजून ती निशाही अडवून हात गेली

हरलो कसा कळेना गाफील राहिलो मी
माझी प्रियाच तेव्हा देऊन मात गेली

बेहेरे मकरंद

कसेतरी

सडायचे कुजायचे जगायचे कसेतरी
असेच शाप भोगता मरायचे कसेतरी

असेच घाव घातले कुणातरी कधीतरी
तसेच घाव सोसता हसायचे कसेतरी

असा कसा तुझा प्रभू मलाच न्याय वेगळा
तुलाच दोष लावता रहायचे कसेतरी

कितीकदा तुलाच साद घात घात घातली
स्वत:स कोसता स्वत: हरायचे कसेतरी

अखेर मीच हारलो तुलाच जिंकवावया
कळेल एकदा तुला रडायचे कसेतरी

बेहेरे मकरंद

आज मी पुसले जुने ते कोरलेले नाव माझे

आज मी पुसले जुने ते कोरलेले नाव माझे
आज मी उध्वस्त केले वेदनांचे गाव माझे

येउ दे कोणी कधी ही काढण्याला माग माझा
ना कधी गवसायचे ते पावलांचे ठाव माझे

का करू आता नव्याने या जनांची ती तमा ही
ना कधी कोणी समजले या मनाचे भाव माझे

वार केले या जगा ने क्रुर निर्दय पाशवी ते
मीच होतो एकटा झेलावयाला घाव माझे

बेरकी दुनिया असू दे ढोंग घेउन मतलबी ती
राखले मी खेळण्याला थोडके ते डाव माझे

बेहेरे मकरंद

म.क.वरील शांतता

माणसांचे पेव फुटावे
अशी होती इथे गर्दी
काही होती नवी वासरे
काही होती जुनी दर्दी

पायावरती पाय पडती
थोडीबहूत रेटारेटी
कधी शब्दांच्या लढाया
कधी आनंदी भेटी


आता मात्र पहा येथे
सारे कसे शांत शांत
बोंब ठोकली तरी
कोण ऐकेल ही भ्रांत

कधीतरी एखादीच
व्यक्ती इथे थांबते
तेवढ्यापुरती तरी
कुजबूज जरा लांबते

-हरीश दांगट

तुझ्या-माझ्यात

शांतता हवेत
शांतता नभात
अशा रम्य वेळी
आणि तुझी साथ

आकाश निरभ्र
रात्र चांदण्याची
अन् तुझा चेहरा
आभा चंद्रमाची

एक हास्य तुझे
गालावर खळी
मिटता पापणी
गुलाब-पाकळी

मंद वाहे वारा
हवेत गारवा
आणि तुझा स्पर्श
सुगंधी मरवा

तू माझ्या मनात
मी तुझ्या मनात
आणि तुझे माझे
हातांमध्ये हात..

--प्रशांत उदय मनोहर

मोहोरी

दूरवर विस्तारला
गावाच्या बाहेर
मोहोरीच्या मोहराचा
पिवळा आहेर

पानोपान बहरली
फुलांनी मोहोरी
जणु हिरव्या शालूला
काठ जरतारी

पुनवेच्या रात्री पडे
चांदी सुवर्णात
वाऱ्यासवे अन् मोहोरी
आनंदे डोलत

सूर्योदयी नभ जणु
केशरात न्हाले
सांडलेले ओज होई
मोहोरीची फुले..




--प्रशांत उदय मनोहर