आज काल मी असते कोठे मलाच मी शोधीते
गाली माझ्या भार्गववेळी खळीच का उमलते

श्वास हरवतो श्वास गवसतो, हीच क्षणाची स्थीती
ह्रदयाची ही कशी वदावी, चुकचुकणारी गती
संध्येपासून रामपारी अभास त्याचा छळे

तना मनातच तोच भिनला श्याम सावळा सखा
अवती भवती चराचरी या पुरून उरला जसा
काय म्हणावे स्पर्शाला त्या, ओस जाळतो कसे

आकाशगंगा नभी वाहते, जशी दुधाची नदी
बरस बरसते अशी रात्रभर भर भरून दुथडी
वाहुन जाते सवे मी त्याच्या विश्वाच्या पलिकडे

बेहेरे मकरंद