हिशोब इथेच द्यायचा.............

काहीच नाही जीवनाकडे

तरी आपण मागत राहतो

खोल खोल मडक्यात

उगीच भान्ड खरवडत राहतो



भाबडी आशा मनात ठेवुन

एक एक दिवस ढकलत राहतो

आजच दुख पचवुन उराशी

आशा उशाशी थेवुन झोपतो



प्रारब्ध ,प्राक्तन यान्च्यात

स्वताहाला आपन खेळवत राहतो

नशिबाच्या जाळ्यातच आपणच

अधिकाअधिक गुन्तत जातो



जन्मापासुन मृत्यु पर्यन्त

आपन फक्त प्रवास करतो

हा प्रवास करवला जातो

विध्यात्याने आधीच लिहिलेला असतो



आपल्या नशिबाच्या दुखासाठी

उगाचच दुसर्‍याना जबाबदार धरतो

आपल्या दुखाच निमित्त

विध्यात्यानेच त्याना केलेल असत



जन्माला येवुन प्रत्येक क्षणाचा

हिशोब इथेच द्यायचा असतो

हात -कपाळाची प्रत्येक रेष

इथेच वाचुन जायच असत



स्नेहा {देवराई }