माणसाच्या त्रुटिन्वर प्रेम करण्यात जास्त मजा असते

बघायला गेल तर एकच भेद , नजरेला स्वच्छ दिसणारा...
स्त्री आणि पुरूष....
एक चेहरा सोडल तर बाकी अवयव समान...
पण चेहर्यानुसार व्यक्तिमत्व बदलत जातात....
आणि इथेच खरी गंमत आहे.....
हे व्यक्तिमत्वच आपल्याला भुरळ पाडत असत..
दिसन ही त्यात थोडीफार कामगिरी बजावत, नाही अस नाही,
पण व्यक्तिमत्वाचा वाटा मोठा..........
एखाद्याच व्यक्तिमत्व कोणाला आवडत तर कोणाला आवडत नाही.....
आणि आवडल तरी परिमाण वेगवेगळी लागतात...
एखादा मित्र म्हणून आवडणारा दुसर्या व्यक्तीला प्रेमी महणून आवडेल
तर तिसर्‍याला त्याचा कंटाळा येईल..आणि चवथ्याला अजुन काही वेगळ वाटेल.............असो..
( थोड स्वभावाबद्दल)..............
माणसाचा स्वभाव म्हणाल तर उपजत असतो..
अगदी जवळच्या माणसाकडे तो उघड होतो
तसे प्रत्येकाचे दाखवायचे आणि खायचे दात वेगळे असतात..
पण हे खायचे दात फक्त जवळची माणसे ओळखून असतात
आपल्या व्यक्तिमत्वाला आपणच उजळू शकतो.
त्यात बाहेरील माहिती, राहणीमान,व्यवहारी जगाचे शिष्टाचार ,समोर माणूस कोण आहे हे पाहून वागणे ई. बार्याच गोष्टी येतात.
पण मूळ स्वाभाव मात्र तोच राहतो........सहसा बदलत नाही.घरात वा जवळच्या व्यक्तीकडे प्रत्येक माणूस आपल्या मूळ स्वभावानुसार वागतो.
व्यक्तिमत्व आणि स्वभाव ह्या दोन भिन्न गोष्टी आहेत.तेव्हा एखाद्याच व्यक्तिमत्व आवडल तर मूळ स्वभाव जाणून घेन इष्ट..................
छाप पाडणारी व्यक्तिमत्व , भुरळ पडणारी व्यक्तिमत्व असतात पण त्याला साजेसा स्वभाव असेलच अस नाही. फसगत होण्याची शक्यता जास्त...

तेव्हा कधीही मूळ स्वभावावर प्रेम करणे उत्तम....चांगल्या गोष्टींवर तर माणूस प्रेम करतोच.....
पण माणसाच्या त्रुटिन्वर प्रेम करण्यातही जास्त मजा असते अस मला वाटत.....................
तुमच काय मत आहे??



स्नेहा ( देवराई )