का जगतेय मी...?

हे जगणे दिन झाले
श्वास क्षीण झाले
दिलासा नसे हुंदक्याना
अश्रुही मूक झाले

झाकोळल्या दाही दिशा
नभी सूर्य नसे
पुनवेची रात तरीही
अमावस्या ही भासे

आला बहर पालवीचा
हसे वृक्षा-लता
पण माझ्या फुलांना
एथे सुगंधही नसे

ऐक गान कोकिळेचे
ऋतू वसंत आला
पैजनांचे घुंगरू माझ्या
का माझ्यावरच रूसले

बरास्तात या सरी
किती आवेश घेऊन
मला चिंब होण्यास
तुझी उगीच ना आहे

शिशिरातला हा दवबिंदू
चमकतोय तुझ्या ओठांवर
टिपून घेण्यास त्याला
माझ्या ओठाना मनाई आहे

जगण्यास काय उरले
मग आता या आयुष्यात
तरीही त्या देवाची मला
जगण्यास बळजबरी आहे

स्नेहा (देवराई)